Reiseblogg fra Travellerspoint

Paa rek i California - pek i Missouri

Krispy Kreme doughnuts: check! Hardee's: check! Pizza Hut: check! Kjendismoete: check! Kvisete og feit hud: check!

semi-overcast 15 °C

Etter at sola svikta naar det gjaldt som mest i stillehavsparadiset Rarotonga, var det med sommarfuglar i magen me venta paa den store stjerna daa me landa paa lettnavigerbare LAX ein tidleg sundag morgon. Med heile ein stk Cook Lager kvar i bagasjen, var det med kaldsvette om nakken me slusa oss gjennom sikkerheitssjekken. Slapphendte og overvektige som dei var, gjennomfoerte me smuglingsaksjonen utan problem. Med alkoholen godt plassert i sekken, var det likevel ingen solrus som moette oss utenfor. Ein iskald vind i ein iskald skygge gjorde sitt til at gjensynet med USA ifoert shorts og tanktop vart ein aldri saa liten nedtur.

California - sol og varme, babes i bikini, skeive menn i speedo, og ikkje minst sommar heile aaret. Dette bilete, skapt for oss naive nordmenn gjennom kommersielle tv-seriar og virkelegheitsfjerne filmar, datt i golvet med eit smell i det me drog glidlaasen paa fleecejakka opp under haka, knaut collegegenshetta rundt nakken og sette kursen mot Santa Monica Pier. Sveitte, mannlege joggarar i spurtetruse og t-skjorte var det naeraste me kom det erotiske hjoernet i jakta paa Sergeant McNamara og dei andre sykkelkonstablane i Pacific Blue. Med den piskande vinden snikande rundt shortsdekte bein, fann me fort ut at dei no halvbleike kroppane ikkje vil faa sin rettferdige dose D-vitaminer i California heller. Paa bussen heim kom me i snakk med to afroamerikanar som i fyrste augekast ikkje saag ut til aa sette pris paa naervaeret til to kvite ungfolar. Men daa me fann fram kartet me akkurat hadde faatt gratis av ein gammal uteliggar av asiatisk opprinnelse, sette den amerikanske vaeremaaten i gang maskineriet i ogsaa desse skrottane: "Are you guys doing ok?" Dette var starten paa ein samtale som omhandla alt i fraa temperatursvingingane i California, beste restaurant i San Francisco, til kor farlig nabolaget me budde i var. Inglewood - som ogsaa var nabolaget der Snoop Dog vaks opp (personen me snakka med var farleg lik Snoop Dog) var visstnok ikkje den optimale lokaliseringa for vaart Los Angeles Backpackers. Men bussane kom og gjekk, og me kom oss rundtomkring i Los Angeles. Me besoekte Hollywood eine kvelden, kor me moette paa Tom Green (om du mot formodning ikkje skulle kjenne til sjoelvaste Tom Green - Google/youtube) som framfoerte eit ekte live-show for oss i ein tilfeldig maskebutikk paa Hollywood Boulevard. Ein lang historie gjort kort: han endte til slutt opp med ei gorillamaske paa hovudet, etterfulgt av pinleg stillhet og lange blikk mot personalet, foer han banka seg paa brystet og broelte hemningslaust det neste halve minuttet! Priceless! :D

I lopet av kveldane i Hollywood vitja me Graumans Theatre for aa sjaa Nightmare on Elm's Street, proevde oss med ei oelbestillingen paa Hooters (gjekk skeisen saa det sang!) og fekk gratisbillettar til Jimmy Kimmel LIVE! Der stod me riktignok to timar i koe utanfor, men heldigvis for oss vart me fort kjende me eit kanadisk ektepar, og ein meksikansk uteliggar med penere-dame-hatt, som inneholdt ein gratis burrito til den foerste kommunisten han kunne finne paa gata. Dessverre for oss alle, moette han ikkje paa ein einaste kommunist paa gata. I staden dansa han rundt og alle lo og koste seg paa bekostning av den morosame meksikanaren. Showet var over like fort som det var i gang, men etter aa ha sett alle dei moerke loyndomane bak live-audience plakaten, var det verdt det! I tillegg var det morosamt ogsaa:)

Ogsaa Universal Studios fekk gleda av aa notere vaare namn i avtaleboka. Ein heil dag hadde me satt til side for banebrytande underholdning og goyal moro i Universal City. Studioturen tok oss mellom anna gjennom nabolaget i Wisteria Lane (Frustrerte Fruer), setta til Klodenes Kamp King Kong og Haisommer, samt vising av special effects fraa Fast & the Furious og nokre andre godsaker. Hoegdepunktet var utvilsomt the Simpson Ride! Og ikkje minst, Quik-E-Mart som haldt til likevel. Duff Beer leskedrikk vart saaklart kjoept inn, men i ettertid var det kanskje den enorme Lard Lad-doughnuten paa storleik med eit menneskleg hovud som skulle staatt paa handlelappen etter Quik-E-Mart besoeket.

Venice Beach og broadwalken var siste stopp paa vaar runde i Los Angeles. Me fann fort ut at det var dette som maatte vaere settet til Pacific Blue, og jakten var atter ein gong i gang. Men skuffa maatte me nok ein gong innsjaa at det naermaste me kom naken hud, var eine rumpeballen me kunne sjaa konturane av gjennom den holete buksa til ein av dei utallige hippiesjelane som vrimla rundt oss mellom skilta som reklamerte mariuana, daarlig gjennomfort malarteknikk eller skrap som skulle foerestilla kunst. Me spaserte opp og ned gata og Even investerte til slutt i nok eit par solbriller - det sjuende paret paa turen. Flott altsaa! Tilbake paa hostellet hadde nok ein romkamerat dukka opp, ein tyskar som kalla seg Ben. Han kom me i snakka med og det viste seg at han skulle til San Francisco. Me var i ferd med aa bestille to stk dyre nattbussbillettar nordover, saa naar han kom med det kjekke spoersmaalet: vil de sitta paa? var det to gutar som hjartleg ropa i kor!

I byen kor alt er skeivt; gater, murar og folk, fann me oss fort tilrette paa Hostel Amsterdam. Ogsaa her var det kjoelig som eit kyrkjeloft og i foelge ei eldre dame me kom i snakk med paa bussen, var det foerst i oktober varmen smaug seg inn under Golde Gate brua og t-skjorte og shorts var hoevelege klesplagg i bykjernen. Nok ein ting som var skeivt med San Francisco, tenkte eg, akkurat i det ein herremann med veske og boblevest sette seg paa nabosetet og paaminna meg om den mest utprega skeive faktoren i San Francisco.

Etter aa sprengt det allereie holete reisebudsjettet paa shopping og champagne i LA, var det ikkje mange kronene dei overtalige suvenirsjappene i soesterbyen fekk huka til seg fraa to alt anna enn rause karar. Me fann ut at kvalitet fekk gaa framfor kvanitet denne gongen, og kasta blikket mot havna. Eit besoek i amerikas mest europeiske by (ifoelge tyskar-Ben) utan aa ta turen til Alcatraz er som aa reise til Oslo utan aa bli tilbudt narkotika. Eit ikke-tema med andre ord. Billettar vart kjoept inn og den behageleg baatturen over havnebassenget vart nytta til fotografering av Golden Gate-brua i taake. Eit fyrtaarn i taktfast blenking og ei ruvande fengselsblokk var synet som ynskte nok ein saueflokk turistar velkomne til The Rock - ei oy fengsla av si historie. Aatte mann blei drept av felles innsatte og fem andre tok sjoelvmord i loepet av dei 29 aara USAs mest berykta fengsel var operativt. Eit dusin antall innsatte proevde aa flykte. Samtlege vart anten sett tilbake paa cella eller funnen livlause i ei av San Francisco Bays utallige fjoerer - unnteke to fangar. Dei vart aldri funnen, og staar igjen i dag som dei to einaste personane som kan ha unnsluppe den psykiske paakjenninga det var aa vera innsatt paa Alcatraz.
Ein sjoelvguida tur med ein god gammaldags Discman paa oyra, vandra me tankefullt gjennom dei lange koridorane i blokkene A-C. Me fekk eit innblikk i korleis det var aa vere innestengt bak fleirfoldige murar, aatskilt fraa omverda paa ei lita oy, berre nokre steinkast fraa ein boblande smaametropol av ein by. Saa naere var livet der ute, men akk saa fjernt. Tilbake paa fastlandet kunne me enno hoyra den utroestelege hulkinga fraa dei tapte sjelene der ute paa den store steinen.

Dagane i San Francisco nytta me til aa gaa opp og ned og opp og ned, og gjerne ogsaa ein gong til; opp og ned. Byen er rett og slett bygd som ei maurtue, der tunnellar borar seg vei gjennom dei asfalterte haugane som utgjer boligomraade og parkeringsplassar for dei mange arbeidsame maurane. Haandbrekk og murstein bak kvart hjul hadde kanskje sitt opphav her i denne annleise, men ogsaa utruleg flotte byen. Me fekk ogsaa eit blikk av verdens mest keikete vei, Lombard Street. Etter aa ha teke turen ned til Fisherman's Warf og vurdert aa stille oss opp i den to timar lange koen ein maatte gjennom for aa ta den mykje kjende trikken i San Franciscos gater, fann me ut at det var paa tide aa pakke kofferten aa fly nokre tidssoner mot aust. I rette backpackeraand saag me vaart snitt til aa spare nokre hardt opptjente kroner daa me bestemte oss for aa tilbringe siste natta i California paa San Francisco Airport. Godt tulla inn i soveposen og med eitt auga ope kom me oss tilslutt gjennom natta med 3-4 timar soevn paa puta. No var det tid for eit gjensyn med gamleskulen Saint Paul High School i Missouri - kor faa, om ingen, venta vaar vitjing.

Troytte og sletne ankom me Kansas City International ein regntung mondags ettermiddag. Etter aa ha pressa oss ut doera moette me ei trippande Grace ved utgangen. Etter ein nostalgisk koyretur ned I-70 freeway ankom me huset na Grace og gamle Pastor Dahlke ynskte oss velkomen attende til Concordia. Dagane nytte me til aa treffa att gamle kjente, gamle laerarar, gamle fotballbanar, gamle dormrom, gamle mr. B og tidlegare faste fast food-restaurantar. Dei seks dagane me hadde der gjekk altfor fort, men paa den tida fekk me tid til aa visa at Noreg fortsatt er best i bowling, at tacoen paa K-bar faktisk er betre enn god, og at ein faktisk maa snu stoevelen naar ein drikk Bud Light av "Das Boot". Me fekk til og med vaere med paa ei heil high school graduation, ein langtekkeleg seremoni me heldigvis delvis unnslapp for to aar sidan. Denne gong fekk me ogsaa vere med paa eit graduation party, ein 5 timar lang sittande seanse som innebar smaasnacks og smaaprat. Med lovnader om eit kjapt gjensyn og eit takk for denne gong, sa me farvel til Grace, Jordan og T-Matt som hadde fulgt oss i bilen til Kansas City. 2. aaret paa gymnaset i Oystese, stasjonert i den trangsynte vesle jordbruksbyen Concordia, Missouri, er enno eit av dei beste aara i vaare liv. Hail to Thee!

Med svartlappane over augo og oyreproppane trykt inn i skallen kryssa me fingrane for at flyturen Kansas City-Denver-San Francisco-Houston-Montego Bay (Jamaica) i det minste ville foere med seg eit kvarter eller halvtimen med soevn. Med tanke paa at kvar flytur hadde ein varighet paa mellom 2 og 3 timar frykta me det ville bli ei lang natt. Uansett, dei to siste destinasjonane paa vaart 191 dagars eventyr staar for tur, og me kan no skimta skiltet med Norheimsund der like over Atlanteren. Med forhaapningar om fire veker i solfylt paradis visste me paa langt naer kva som venta.

Skrevet av evenvetle 16:30 Arkivert i USA Kommentarer (1)

Cookies og Coconut paa Cook Islands

Der er mange oyar i verda, MEN

all seasons in one day 30 °C

Saa har du Cook Islands. Ei oygruppe midt i Stillehavet paa samme breddegrad som Sao Paulo i Brasil. Landet Cook Is har tette band med New Zealand som igjen er kobla med Storbritannia. Pengane som vert bruka er New Zealand Dollar, men Cook Is har ogsaa faatt lov til aa produsera eit antall i Cook Island utgaave. Der ein heidensk gud har tatt plassen til den britiske Dronning Elisabeth II. Guden heiter Tangaroa og vert kjenneteikna av eit saftigt stort lem. Som ein afrikansk sebra kan ein vel seie. Men nok om det. Even og Vetle tok altsaa inn hovedoya Rarotonga med storm, eller var det alt storm?? Eit haerleg gjensyn med vanvittig luftfuktigheit og temperatuar aa sveitta av.

Maorikvinna med det fengande navnet Kitty plukka oss opp og tok oss med til eit forlatt gjestehus oppi lia. Rommet var ope og senga var 120. Eimen av mugg slo i mot oss i det me entra rommet paa knappe 4 kvadrat. Slete! Det var faa om nokon bebuarar paa denne staden, Rarotonga Backpackers Hill Side. Vetle gav gjerne opp Queensize senga for ei eiga seng paa dorm. Etter ei mindre behageleg fyrste natt gjekk me kjapt ned til R B Beach Side. Beach Side vart starta opp omlag 2008 og hadde no tatt heilt over for Hill Siude. Her traff me den (litt for) hjelpsomme mannen Peter. Peter verka aa lika to nye gutar for aa seie det slik. Han hadde diverre ingen dormsenger i den gjeldane tidsperioden men kunne tilby eit digert rom med bad og dusj, pluss ei dobbeltseng og ei enkelseng. Herlegheita kosta 65 dollars US. Sidan me var paa lavbusjett vart me ikkje vidare imponerte over dette og takka for oss. Daa vart det ein anna laat i pipa: "NEI vent" ropa Peter med desperasjon i roysta. "Eg kan gaa med paa 50 US per dag." Saa vart det til at me tok imot tebodet hans Peter. Det var klart for paradis!

Tidleg traff me paa han Carl fraa Tyskland. Denne typen var lade back og sa ikkje nei takk til ein joint eller to fekk me inntrykk av. Han prata mykje, og me lytta. Han visa oss den beste snorkleplassen paa heile Rarotonga andre dagen. Her blei fleire dagar tilbrakt med nasen ned og nakken lett tilgjengeleg for dei ekstra sterke solstraalane. Under overflata var det eit liv me aldri har sitt maken til. Det formeleg krydde av fisk, tusenvis, kanskje millionar! Grunnen var at revet kun laag 200 meter ut i vatnet og strakte seg heilt inn til stranda. Her heldt smaafiskane og barna til. Parrotfish, wrasse, butterfly fish, i mangfoldige utgaaver, trompetfisk, moorish idol, picasso triggerfish, boxfish, pufferfish og mange mange fleir eg ikkje kjenner navnet paa. Felles for dei alle var dei kraftige fargane.

Paa Cook Island har dei mykje frukt og frukta er av den eksotiske sorten. Me leigde oss troemopedar (les: sykkel) ein dag for aa koma naerme naturen. Det er to vegar paa Rarotonga, ein hovedveg som gaar rundt heile oya, og ein back road som ogsaa gaar rundt heile oya, dog held denne daarlegare standard. Eit knippe av det me fekk plukka sjoelve var banan, stjernefrukt, sour mango (som maoriane kalla det), sur appelsin (som ikkje var moden og dermed ekstra sur), avocado. Men ingen av desse kunne slaa det aa plukka ei fersk coconut rett fraa palmen paa ei aude strand, bryta den open og drikka den deilige melka. Daa kjende me oss som i ein cast away film. Ein annan frukt som var ny for oss var bread fruit. Det er ein diger, rund, groen sak, litt stoerre enn ein handball. Denne smakar groess og gru rett fraa treet, men om ein steikjer den lenge nok paa svak varme og drysser paa alt av krypper ein kan finna og skviser over ei sitron, vert det steikje godt! Dette trikset laerde me av vaar tyske ven Carl. Ferdig steikt er det som potet, berre betre. Me nytta denne frukten ofte i kosten vaar. Me laga nemleg mykje middag sjoelve.

Sidan me planlagte turen vaar iherdig og lenge la me opphaldet paa Cook Islands til regntida. Difor var det ein del regn. Regnet gav oss tid til aa lese boeker, noko me har godt av. Vetle bytta ut ei lita lefse med den digre boka The Girl With The Dragon Tatto (omsatt til norsk: Menn som hater kvinner). Lite visste me at dette var fyrste boka, men den gjorde godt inntrykk og var 4 gonger betre enn filmen. Herved anbefalt! Ein kveld gjekk me saa langt at me droppa boekene til fordel for vassekte maori underhaldning. Kvinnene paa Cook Islands vert tatt med i dansen fra tidleg alder og har ord paa seg for aa vera dei beste romperistarane i verda!! Dette skulle bli ein kveld med minner! Utpaa kvelden hadde den lokale kosten glidd ned og dansen intensivert seg. Uskuldige satt me der, Even og Vetle, og ante fred og ingen fare. Men ut or ingenting kom ei mjuk kvinnehand og tok tak i skuldera til Even og drog han med ut paa scenen. Pjuu Vetle pusta letta ut. Vetle har nemleg blitt dratt med opp paa samtlige meir eller mindre flaue show me har vore innom paa turen. Tradisjonen tru vart ikkje dette eit unntak. Cook Islands Dancer of the Year i ei aarrekkje kjende igjen ein dansefot naar ho fekk auge paa ein. Vetle vart med utan mykje mas. Ifoert hatt og slippers entra gjengen dansegolvet og trommerytmane byrja trugande. Vrikking paa stumpen, kryssing av knedna og diverse dansesteg blei unnagjort i eit forrykande tempo. Nordmennene gjorde eit saftig inntrykk paa publiken. Ein ting som la seg paa minne var korleis kvinnene lukta mann. Rest my case.

Dagen etter var sola igjen tilbake og turen bar ut i hengekoya ved stranda. Ei coconut i handa og bok i den andre, blir livet betre? Me tvilar! Sidan Cook Islands ligg midt i Stillehavet er det mykje eksotisk under havoverflata. Me valgte difor ut dykking som ein god aktivitet. Sidan me budde hjaa han Peter, fekk me 30 dollar i avslag per hovud. Dette nytta me igjen til aa leige digitalcamera med dykkehus. Me vart henta tidleg om morgonen og det bar av stad til senteret. Der traff me paa divemasteren og skipparen. Divemasteren var ein lokal type i 20-aara. Han var ivrig paa aa vise oss kva Cook Is hadde aa by paa. Baade Mantaray, Stingray, Triggerfish og Hai vart sett no og daa. I tillegg kom ein over skjelpadder ein sjeldan gong, men no var ikkje den beste tida. Med paa dykket var eit ektepar fraa Kansas i Usa, nabostaten til Missouri der me gjekk paa skule. Dei hadde eige kamera.

Fyrste dykket var ikkje langt ut i havet, og spente droppa me ut fraa baaten. Mannen fraa Kansas var ein elendig dykkar og brukte aar og dag paa aa koma seg ned til botnen. 20 bar av lufta gjekk med til aa vente. Visabilityen var straalande: 15-25 meter! Endeleg fekk me kome i gang og ikkje lenge etter kom me over vaar fyrste store fangst: Ein vassekte HAI av typer White Tip Reef Shark. Den laag og sov fredleg paa sanden mindre enn 15 meter i fraa oss. Vanvittig!! Mindre enn 5 min seinare stoppa divemasteren paa nytt opp og peika paa noko stort som laag og flaut i vatnet. Ein stor Lion fish. Majestetisk laag den heilt i ro og sveva "i lause lufta". Det beste dykket so langt konstaterte me etterpaa! Etter ein god pause paa land med kakao og cookies for me til neste divesite: Coral Gardens. Dette var eit av dei beste fekk me opplyst. Eit HEILT VANNVITTIG skode tok oss paa senga naar me kom ned. Vatnet var saa klart som krystall, corallar i alle former og fargar overalt. Eit heilt landskap dekka. Ingen av oss hadde nokon gong sett liknande. Me kunne sjaa over 35 meter og fisk paa alle kantar. Paa denne divesiten fekk me ogsaa besoek av ein gammal kjenning paa Rarotonga, nemleg den bla Triggerfishen Tommy. Tommy har blitt mata av dykkera i over 30 aar og ingen veit kor gamal han er. Triggerfish er vanlegvis mellom 20 og 40 cm lange. Tommy bukka over 50 i lengde. Tommy er ikkje aggressiv som mange andre triggerfish kan vere. Divemasteren opna ein kraakebolle-aktig sak og Tommy heiv innpaa. Me kunne til og med klappa han som om han var ein hund. Det var litt av ei oppleving. Fiskeskjella var ikkje slimete som dei ofte er naar ein fiskar, men ru og harde. Me sumde rundt under vassflata i gode 40 min og Tommy fulgte med oss heile vegen. Daa dykke gjekk mot slutten fann Tommy ei ny gruppe dykkara aa fylje etter. Me konstaterte alle at dette var det beste dykket til no.

Cook Islands er kjende for sine unike Black Pearls. Desse finn ein kun paa Cook Islands og ei oy i French Polynesia. Dei er svaert eksklusive og me sjekka sjoelvsagt marknaden. Den stoerste me fann var kulerund og stor som ei klinkekule. Prisen var og stor. Godt det er gratis aa studere dei. Naar ein saag inn i dei ulike perlene fekk ein heilt unike bilete tilbake. Nokre skar i groent, andre i blaat, og somme i raud-rosa m.m. Dei fannst i alle mogelege former og storleikar. Etter perleskoding var det paa tide med oppkoyring. Even og Vetle traska lett ned til Polynesian Bike. Her skulle me faa oss sertifikat paa motorsykkel. Vetle hadde norsk foerarkort saa han slapp oppkoyring, men Even var det verre med. Han maatte gjennom ei grusom loype medan dei naadelause oygene til maori-kona stakk han i ryggen der han lett koyrde dei 10 metrane, runda eit tre og kom tilbake, sjoelvsagt utan hjelm. Saa betalte me for leige og Even fekk sertifikatet sitt. Vetle derimot fekk ikkje det midlertidige loyve. Men det gjekk no bra likevel, ingen politi stoppa oss. Me sette kursen for den kjende fossen Wigmore's Waterfall. Denne fossen er lokalisert i enden av trans-Rarotonga-stien. Den er 15 m hoeg og ligg godt inni skogen. under er det ein deilig liten kulp der ein kan bada i det friske vatnet. Myggen summa som besatt og sugde det den kom over. Me treiv vaare eigendelar og reiste heim.

Tida i paradis var over og det store Amerika venta i det fjerne.

Skrevet av evenvetle 10:25 Arkivert i Cookøyane Kommentarer (0)

Livet under overflata

Tellus bestaar av minst to ulike verdenar

sunny 33 °C

Her kjem ei noko forseinka oppdatering paa kva som hende i Thailand etter Cambodia opphaldet.

Dykkinga blei gjord paa Koh Tao (oversatt til norsk: Skjelpaddeoya) Denne oya har mange namn, dykkefabrikken er eit av dei. Me kom med paa Open Water Diver hjaa Big Blue Diving. Eit av dei store paa Koh Tao. Instruktoeren aokan var ein koseleg, litt fyldig type. Humor er viktig naar ein skal dykke.
Ei ny verd opna seg med pomp og prakt for oss. Ting me ikkje ante fans, viste seg fraa si beste side.

Skode fraa Dive Centeret. Priceless!! P2240094.jpg

Det var eit intensivt kurs over 4 dagar. Kvar dag vart ein minst dobbelt saa dyktig under overflata som dagen foer. Ein vert ogsaa godt kjent med folk naar ein kjem saa tett innpaa einannan. Eit problem med Asia er at ein lett kan faa ubalanse i mageregionen. Rennetarm og vaatdrakt er ein heller skjeten kombinasjon. Heldigvis gjekk det rundt ;)

Fantastisk skode. P2260200.jpg

Koh Tao skal ha paa seg at det er ein av topp 5 dykkedestinasjonar i verda, saa forventningane var tilsvarande. Lovnader om opptil 30 meter visability pluss kvalhai, anna hai og ymse skater i stoerrelse stor sat laust. Me fekk ikkje tak i nokon av dei store, men dykkinga var storarta jamlvel. Anbefalar det herved til alle som kan.

Blei kjende med ein fin gjeng i laupet av opphaldet P2230024.jpg

P2260191.jpg Butterfly fish held saman heile livet

Even sette turen mot Bali og hans kjaere Ingun ei veke foer Vetle klarte aa krabba seg etter. Vetle vart att og tok like godt Advanced Open Water i samme slengen. For saa aa ta turen til det berykta og elska full moon party paa Koh Pha-Ngan (oversatt til norsk: Fyllefestoya). Det var ei oppleving, og nok om det ;)

Bird Wrasse ein heller fargerik type P2260189.jpg

Even kom i skade for aa gloyma att passet paa Koh Tao, saa det vart ei klumpete reise til Singapore der fykjemaskina til Bali gjekk fraa. Overnatting flyplass Phuket for aa nemna noko.

P2260185.jpg

Vetle hadde ogsaa litt av ein heisatur for aa koma seg til Singapore. Baattur og 30 timar busstur vart ikkje berre berre. Pengesvindel og over 10 koyrety er stikkord. Say no more!

Moorish Idol Vetle sin yndling ;) P2260183.jpg

Me kosa oss i alle hoeve faelsleg i Thailand og minst 50% av oss skal nok tilbake ved ein seinare anledning.

Skrevet av evenvetle 11:57 Arkivert i Thailand Kommentarer (1)

Ny Sæland

Brrrrrrr..!

all seasons in one day 6 °C

Austan for Minsk og sydleg frå Bali ligg to øyar å skvulpar i vatnkanten. Lenger vekk frå fedrelandet har ingen mann vore i nyare tidsrekning. Etter ei fæla flyreise, lenger enn Bergen - Oslo, landa me i the promised land. Staute steig me ut or fykemaskina og støyrde stauren stødt ned i sanda på stranda så bakkjen skolv. Medan flagget blafra fritt i vinden fekk me tid til å studera dette nye jordstykkje litt meir i detalj og fann snart ut at det minna mykje på ein stad heime i kvam. "Eg døyper landet Ny Sæland" sa Even med rungande røyst.

Christchurch kalla dei staden me fyrst soeka hus i. Det var eit koseleg hus med ein katt og eige rom. Dagen etter var ein svaert spesiell dag. Den var den 11. april 2010 og Even N. Johansen var 20 vintrar gamal. No maatte det feirast!! Me stelde til eit faela opplegg, baade pizza og pils var invitert (paa restaurant!!!). Etter ein lang samtale med familie og kjente var me endeleg klare til aa bestilla. Vetle, som ikkje hadde faatt pilsen sin, fekk ein gratis. Avslag i pris fekk me ogsaa sidan servitoeren var ein homofil afroamerican fra California. Han lika oss (litt for) godt. Ikkje noko for staute vikingar.

Etter aa ha opphalde oss i omraade eit par dagar heiv me oss lett med paa ei overprisa bussreise til verdas adrenalin hovudstad; Queenstown. Der bydde dei paa kaldegrader og for ein gongs skuld litt regn og taake ogsaa. Me byrja momentant aa sakne heimen aokan. Fjell, fjordar og isblaa innsjoar i haerleg harmoni, som ein postkort fotografi av Kvam. Sidan likviditeten hadde blitt igjen i andre land var det ei vanskeleg tid, og me klara ikkje aa sjaa paa alle dei fantastisk artige aktivitetane me gjekk glipp av saerleg lenge. Difor sette me kjapt nasen mot den mektige fjellheimen i Fjordlands. Det var no Vetle V. Seljestad som fylde 20, og denne store dagen vart feira saman med moder natur. Tidleg om morgonen sette me kursen mot fjella. Me hadde vortne lova snjo og sterke vindar. Overnattingar og 60 km gange var difor utav bilete. Vikingar er sterke saa me trong ikkje riktig utstyr fann me ut. Nike Shox skoty, bomullsbukse og bomullstroye. Meir enn godt nok. Fyrste hytte var 16 000 lengemeter og 850 hoegdemeter fraa buplassen vaar. Turen opp var rekna til 7 timar, saa me fekk ta nokre steg oppi lia og setja nasen heimover naar klokka byrja gaa i fraa oss. Med godt mot og god niste traska me raske og sjoelvsikre mot fjella. Saag hoegt og laagt etter kiwiar, men ingen var aa finne. Etter gode 3 timar kom me alt opp til tregrensa. Paa eit skilt stod det 45 min att til hytta. Daeven doette, daa vert det hyttetur likevel. Snjoen maatte me sjaa langt etter men kald, sur vind, piskande regn og lufttemperatur paa 6 grader C var friskt jamvel.
Enkelte sjeler hadde kome seg opp foer aoko og freista aa faa litt varme i hytta. Det trongst for frostroyken stod ut or aoko for kvart utpust. Ned att tok det 4 timar og det vart godt myrkt foer me nadde botnen. 1 time gjekk me i tussmyrkret. Ganskje utriveligt kan ein seia om det. Sidan me ikkje hadde noko anna form for ljoskjelde enn mobiltelefonar, var det ikkje lett aa finna stien alltid. Men me kom til slutt heim. Der traff me ein tyskar og ei fransk jente. Dei viste villig kor glad dei var i kvarandre, saa me gav dei litt (for mykje) privatliv og gjekk ned. Svette typar, men senga var god skjona me. Saa for me til drotningbygda att og traff to finske jenter paa same rommet som sist. Koslege folk.

Utan varsling ramla det inn ei melding fraa to kjeningar. Trude og Lina befann seg no i Christchurch og me fann ut det var oekonomisk forsvarleg aa dele transport utgifter i lag i form av leigebil. Rett paa overprisa buss att og avgarde me for. Eit hjarteleg gjensyn vart det. Eit kosteleg maaltid vart skrudd saman. Planen no var aa oppleva Middle Earth fraa filmane Lord of the Rings.
Fyrste stopp: Mount DOOM! CIMG5280.jpg

Eit mektig skode med kraftig roykutvikling oppi fjellsida.
Seinare paa dagen reiste me til Matamata, eller hobbitun som det ogsaa kallast.
CIMG5476.jpg
Eit deilig moete med dei kjente figurane. Guiden var ein vassekte hobbit. Liten, rund og med hobbitansikt. Ikkje gjekk han med skoty heller.
CIMG5397.jpg
I Middgard har dei mykje varme kjelder og geisirar. Te Puia er omraade med hoegast konsentrasjon og me tok sjoelvsagt turen. Heile bygda luktar av svovel og anna gass fraa jordas indre. STILIG!! Store symjebasseng varma opp av kjernen er ikkje det same som skulebassenget paa den no nedlagde skulen i Norheimsund. Mektige krefter som maa opplevast for aa skjoena.
Boblande gjoerme finn ein og rundt omCIMG5376.jpg

Me spela poker her og sjoelvsagt og Vetle drog inn enorme summar med hender som dette: CIMG5495.jpg Straight flush!!

New Zealand er det naeraste me har vore norsk natur til no, og det er saa langt vekke ein kan koma.
CIMG5208.jpg
Tida i Middgard byrja ebba ut og neste destinasjon paa ferda glimta med strender, azur blaatt hav og coconuts i de fjerne. Siste kvelden tok gjengen farvel med deilig middag paa flott restaurant. Sjoelvsagt var det dresscode, men sletne slippers er ikkje stress naar ein er norsk statsborgar ;) Laettis!

Skrevet av evenvetle 19:26 Arkivert i New Zealand Kommentarer (1)

R O A D T R I P

Ei reise utanom det vanlege

sunny 18 °C

Saa bar det ut paa den australske highwayen...paa FEIL side av vegen!!
CIMG4772.jpg
Ein noko intens Vetle bak spakane ropte og skreik til stakkars kartlesar Even som fekk nok aa setja fingrane i paa veg ut or Melbourne by med 4 mill innbyggjarar (Kjelde: wikipedia). Etter ein noko sein start (1703 lokal tid) var det ikkje store distansen dei to trubadurane fekk unnagjort dag 1. Kom paa ein rest area like foer solnedgang, denne skulle seinare vise seg aa vera den beste dei kom over i laupet av den 9 dagar lange turen. Fram med pylsene, ketsjchup og anna snacks. Overvelmande nydeleg solnedgang paa eine sida og ein fullmaane saa rund og stor 180 grader hin vegen. Ein kunne kome over i det romantiske hjoernet av mindre. Saa var det klart for kveldens fyrste av i alt 7 kveldar med poker. Ein sjoelvsikker Vetle gjekk hardt ut fraa dag 1, men ville han klare aa halde presset oppe heile strekkja ut?!
Etter at gjespa kom med stadig kortare mellomrom verka dei tre tynne madrassene kraftig attraktive. Kjapp tannpuss. Australias outback er kjend for dei enorme temperatursvingningane mellom natt og dag. Det er no haust i Australia. Sidan Wicked ikkje hadde vore humane nok til aa supplera oss med hovudpute og pledd vart det ei kald natt for den eine som ikkje hadde medbragt sovepose. Vakna i fosterstilling med stive ledd. Paa med alt av klede, men var det nok? Har nok vore kaldare ein eller to gonger i livet, om det seier noko. Heldigvis var me no mitt i ingenmannsland, saa sovepose kunne me sjaa langt etter. Naermaste sivilisasjon: to dagar borte.
Det blei ein del koking uti gokkCIMG4792.jpgHakuna Matata!
Dag 2 blei full koyredag for aa prova aa ta igjen det tapte. Ikkje lenge etter avreise traff me paa kollisjonar og stengde motorvegar. Dette sette kjeppar i hjula for aoko. Heldigvis fann me verdas minste kjerreveg som foerde oss inn paa ein deilig omveg. Poenget med roadtrip er ikkje aa koma fram snoeggast mogeleg, men aa faa det til aa vare. Og skapa mange minner. Difor var det med kvite smil og klappande hender me vrengde kassabilen av den trygge motorvegen. Mot slutten av dagen fann me ikkje mykje gode rasteplassar, saa me ville vidare fraa den me fann. Tjue meter borti vegen byrja oljelampa aa lyse som nasa til Rudolf reinsdyr. Flaks at me ikkje kjoepte olja sist me fyllte bensin! I smoer er det mykje oljer, det verkar vel. Neida me snudde og kjopte kvalitetsolja til 390 kroner litern. Nok ein behageleg kveld med poker og snittemperatur paa 6.2 grader inne i bilen. JiHAAA!!
Ein riktig tidleg morgon, soloppgang. Endeleg fekk me sjaa kenguruar. Diverre var den blitt smadra av ein semitrailer. Blod, Tarm og anna goerr laag spredd utover som ved eit bombenedslag (Bilete er blitt stoppa i sensuren grunna streng skjermingspolitikk for yngre barn). Heldigvis saag me seinare ein hoppande, tilsynelatande glad Skippy litt seinare. CIMG4813.jpgAustralia er flott!

Det er ikkje berre kenguruar som ferdast langs vegane i OZ. Baade stoore, dinosaurlignande firfisler og doydlege hordar fluger gjer turen baade spanande og utfordrande. Ein siste hindring paa vegen traff oss ein tidleg morgon ved frukostbordet. "Hello boys! Mind if I join you?" Det var den svaert saa ivrige misjonaeren Keith Erik fraa den babtistiske kyrkjelyden. Han ynskte ikkje aa vere til bry sa han, foer ein 30-40 minuttar lang andakt om korleis Even og Vetle kunne bli elska av han Jesus og koma inn i himmelen om me tragisk nok skulle doy i morgon. Moralen er: ALDRI stol paa ein eldre mann i foert straahatt, du veit ikkje kva vondt det vil foere med seg.
Paa ein liten sideveg seint ein kveld kom me fram til ei elv der vaar leir for natta blei. Etter ein klassisk runde poker var det tid for tannpuss. Ute var det svart som i ei kolmine. Lyset fraa inne i bilen lyste Even opp som ein spotlight der han lett stega ut or doningen. Tystnad...Stilla..."Plask...PLASK PLASK!!" Kva i svarte natta var det? Even kjem hoppande inn i bilen snarare enn Michael Schumacher i Melbourne. Ein psykopatisk fiskar gaar langs elvebreidda og leikar med oss foer han har tenkt aa kutta strupen med den nykvesste sloyekniven sin. Slik vert fakta konstatert og doerer laast! "Eg gaar IKKJE ut der igjen" kan Even lett meddela. Vetle kjenner heller ingen trang til det med det fyrste. Litt meir poker og zzZZZz!
Kva lydane i elva var veit ein framleis ikkje!

Det var deilig aa kome attende til kysten og sivilisasjon. Luksurioese tjenester som dusj vart snart lokalisert. Undikkar som kunne slaatt i svima ein okse vart bytt ut med deilig nyvaska ty. Turen gjekk, som i den kjende songen til Rune Rudberg, ut mot havet. Sjekka ut noko koala og flotte feriestrender fylt til randen av campande aussiar med grinande ungar og romantiske par. Ikkje noko for oss staute Nordmenn. Fyrte opp den iltre Mitsubitshi Postkasse 0.7 liter og spann ut paa turistvegen igjen. Kappkoyrde ein del, og vann sjoelvsagt alt ;) Viking power! Etter fleire lange km paa smaa ubrukande vegar skrensa me inn paa highwayen att og sette kursen mot surfebeaches (og surfebitches??) i Byron Bay.
Havet er mektig og ein skal ikkje leika med kreftene CIMG4879.jpg
Litt seint kom me fram til mekkaet og campa like godt ovst oppe paa toppen ved lighthouse. Om det var lov er ein annan ting. Dag to var det rett til sentrum og leige av surfboards! Jippii!! No skulle me visa korleis det skal gjerast. Til vaar store skuff opna ikkje utleiga foer 2t seinare. Saa stakk han Vetle like greit til legen og fekk sjekka den mildt sagt betende fingeren sin. "Severe skin and nail infection!" var god tilbakemelding. Skulle helst kome til lege ei veke tidlegare, men dei kunne nok redde mesteparten av peikefingeren. Godt me har reiseforsikring. (I skrivande stund er det tomt for antibiotika og naglen heng paa halv tolv, saa eit nytt moete med helseeliten maa bookast) Etter omstendeleg taping var det klart for aa erobra havet og byljene! Dei to staute karane kasta seg mandig oppaa bretta og pladla lett ut mot det opne havet! Fyrste bylja kom susande innover mot dei. Bring it on! To sekund seinare ligg to nordmenn, ikkje fullt so staute, aa plaskar som to vaate hundar utan aa vite kva som traff dei. Flaut! Litt meir resignerte og audmjuke tar dei paa bylje nummer to og ting gaar betre. Naar dagen lir paa har ting vorte noko enklare og begge har staatt baade fem og seks byljer. Stabla bretta saa godt det let seg gjera inn i bilen og middag. Ved klebyte ser begge to missbrukte ut i mageregionen. Nipplar oemmare enn ei gravid kvinnes bryst. Kva i alle dagar er dette for noko? (Som alt anna, dersom du lurar paa noko: Google it! Saa dette kallast surfrash og kjem av at ein ligg paa brettet.)

Traff paa nokre kameratar me moette paa Koh Tao i ein tilfeldig nettcafe. Verda er jaggu ikkje store plassen. Kveldens leir vart eit tilfeldig nabolag litt utanfor sentrum. Her slepp me nok at ein eller annan halvtulling slaar inn ruta paa Virginbilen aokan. Det vart ei deilig, men dog sveitt natt. Tempen paa kysten er svaert mykje hoegare enn i outbacken. Pang, Bank, Dunk..SMELL!! Me vakna braatt, lyden av illsinte sigoynerar flerra gjennom lufta. Neida, det var ikkje sigoynerar. Alle veit at dei er ca. 30 cm hoege og bur under bakken. Utanfor doera, kl 0618 om morgongen, stod ein feit politimann og hammra laus paa den stakkars bilen aokan. Kven trur du at du er? spurde me litt sinte. Du vekkjer badnet? Politimannen tok ikkje spoekjen vidare godt og gav oss 30 sekund til aa komma oss saa langt vekk mogeleg, ellers vart det 4975 norske kroner i bot! Dette var nemleg eit nabolag. Vetle slengde seg nonchalant ut av bilen og fyrde i gang beistet. Saa spann me i retning stranda. Her skal det surfast! Snuten kom sjoelvsagt forbi i det me sjonglerte bretta ut av bilen. Men det gjekk greit sidan me var vakne.
Etter nok eit forsoek paa byljene var torsoane vaare saa saare at det ikkje var kjekt lenger. Me sende bretta tilbake der dei kom fraa og satte kursen mot siste stopp i OZ, Brisbane! Ei lite interessant natt paa "billig" backpackers og til flyplassen tidleg om morgonen. Sjekka sjoelvsagt inn paa buisnessclass, og entra flyet. Destinasjon: Christchurch, NZ
(oversatt til norsk: Kristuskyrkje) Dette blir bra!

Skrevet av evenvetle 21:06 Arkivert i Australia Kommentarer (3)

(Innlegg 1 - 5 av 20) Side [1] 2 3 4 »